Duinrun en dwarse pannenkoek

20140302-131411.jpg

‘Laten we in de duinen hardlopen!’, and so we did zaterdag in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Het idee kwam op aan het begin van de week. Sinds Thomas en ik de kwart marathon hebben gelopen in Egmond leek het ons chill om ook voor gewone run’s naar de duinen te gaan, en Ernesto (my boo) vond het ook een goed idee. Ook al dachten we even: “wtf zijn ‘wisenten’?”, toen we op de infopagina van het Nationaal Park waren, “Moeten we daar bang voor zijn?” Na wat gegoogle kwamen we tot de conclusie dat het wel mee zou vallen. Stadskinderen.

tea

Een theetje bij het ontbijt. Long day ahead.

De auto hadden we neergezet op een parkeerterrein dat een stukje verder lopen lag van de ingang bij Bezoekerscentrum de Kennemerduinen. Onderweg spotten Thomas en Ernesto de gevreesde wisenten achter de omheining. Even onze angsten uitspreken, beschrijven hoe groot ze zijn, harig en hoe erg ze wel niet zouden stinken om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ze eigenlijk wel meevallen. “O, blijven ze alleen hier staan. Prima.”

Voor de bordjes van het park deden Thomas en ik een bescheiden (of eerder beschamend zo out in public) warming-up. Ernesto voelde zich een beetje suf om zo naast ons te staan terwijl we zo bezig waren. Dus hij besloot om er ook wat actiever bij staan. Vervolgens ging we nog even het infobord aangapen en de kleurtjes van de routes hard op noemen. Vooral ik: “Geel!?… Groen!? Blauw?? Nee, groen. Ehm, welke doen we nou? Oke, whatever ik volg jullie…” Runningapps aan en daar gingen we. Ik geef nog snel door dat ik in blokjes van twee kilometer ga lopen en een halve kilometer ga wandelen vanwege m’n knie.

zandjevoort

Het ging lekker. Al gauw was er een afdaling naar een zanderige route rond ’t Wed, een duinmeer, waar ik een flashback kreeg naar de kwart van Egmond: spaghettilegs (ik kom er tijdens het typen achter dat ik nooit heb geweten hoe je ‘spaghetti’ schrijft). Dit keer was ik er wat meer op voorbereid en zag het er hopelijk niet zo klungelig uit als toen. We liepen dicht langs het randje van ’t Wed. Omdat ik even de omgeving aan het bewonderen was stapte ik in een plasje water. Hardcore.

zandjevoort

Nederland is over het algemeen vlak. Als stadskinderen lopen wij op verharde wegen, vaak vlak, op een enkele verhoging of brug na. Wat nu volgde waren onze benen niet gewend. De rest van onze lichaamsdelen ook niet. Heuveltjes, een trap, modder, kronkels en bochtjes… Conclusie was: Shit, dit moeten we vaker doen!

Aan het eind hadden we honger. Bij de ingang zagen we al dat er een café was. We hadden alleen niet van tevoren bedacht om gelijk geld of een pinpas mee te nemen. We moesten en zouden een pannenkoek eten dus gingen we snel heen en weer lopen. Wel eerst strekken bij de auto.

Het heen en weer lopen was het waard. De serveerster bracht drie enorme pannenkoeken naar onze tafel. Ik kreeg de pannenkoek bijna niet op. En tijdens het autorijden (op weg naar de volgende bestemming die dag) liet m’n lichaam ook even merken dat het flink bezig was met het verteren van die massive pannenkoek.

pannenkoeken

Dit gaan we snel weer doen! Alleen al om de pannenkoeken. De Kennemerduinen, ver buiten onze stadse comfortzone. Of toch niet?

metrokaart Amsterdam

Metrokaart Amsterdam

PS huhu ik kan ‘hardlopen in de Duinen’ van m’n lijstje schrappen!
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Hardlopen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s