Adrenaline, light, action: 10km door Amsterdam

[19 juni] Beter laat dan nooit. Raceverslag van We Own The Night, 7 juni in Amsterdam.

 

own-the-night-podium

 

Zondagochtend genoot ik nog even na. Laat wakker worden (nou ja laat, 10:00 uur), in de middag werken met een post-race waas en bij elke stap voelen dat ik gisteravond een wedstrijd van tien kilometer had gelopen. Een soort brakheid na een feestje maar dan honderd keer fijner, want geen alcohol (een paar slokjes prosecco, maar ik kon de smaak van alcohol niet handelen dus ik dronk kokoswater). We Owned The Night, en zo ging het…

The day
Zaterdagochtend begon vroeg. Rond 9:00 uur werd ik wakker want ik moest en zou naar het strand gaan met Stephanie (een vriendin van me). Ik ging rustig ontbijten, langs m’n ouders koffie drinken en snel boodschappen doen voordat ik naar het strand ging. O, en niet onbelangrijk m’n race pack klaarzetten. Na een paar uurtjes op het strand te hebben gelegen en gekletst met Stephanie moesten we snel naar mijn huis haasten waar ik snel pasta ging maken. The necessary carbs.

Na het eten kickten de zenuwen toch echt in. Ik trok m’n We Own The Night-shirtje aan en een rokje (niet te sportief over straat) met matchy kleurtjes. Nog een tas check en we waren klaar om te gaan. Stephanie ging mee als guest.

The night
Op Amsterdam Sloterdijk moesten we overstappen op de metro. Daar zag ik al de eerste shirtjes op duiken. Holy shit, de kriebels kwamen weer op. Breathe in, breathe out. Elke halte met de metro stapten er weer nieuwe deelneemsters binnen zodat we aangekomen bij de halte in een groen/blauwe (ja, hoe noem je die kleur)? linie naar het Olympisch Stadion liepen.

Nog nooit ben ik naar zo’n event geweest. Het stadion was helemaal omgetoverd tot een Nike-arena vol kleur, licht en standjes. Er was een beauty bar waar je, je kon laten opmaken en je haar invlechten (wel op afspraak bleek). Een Nike+ stand waar je veters kon ophalen in de kleur van je level in Nike+ (ik had blauw, maar die ben ik kwijtgeraakt, heb later een paarse gekregen omdat de blauwe op waren). Verder, Vita Coco overal, een Vogue Nederland stand met photobooth, een zuil met de namen van alle deelneemsters en volgens mij heb ik de Frozz en Tony Chocoloneystand gemist. Het grappigste vond ik toch wel dat er op het toilet Rituals producten waren om je handen te verzorgen en geurtjes om jezelf op te frissen. Kortom: één en al marketing. Maar dat maakt het niet minder leuk.

In de persruimte kwam ik Cleopatra tegen die ik kende van de training in het Vondelpark. Samen liepen we naar het startvak, wat helemaal vooraan bleek te zijn achter de dames die via Vogue meededen. De warming-up was energetic. Normaal ben ik niet te porren voor zulke massive activiteiten, maar nu wel. Er stonden dansers in running outfits, er waren twee fitness trainers en Eva Simons draaide de ene na de andere pumping track. Hier verloor ik m’n blauwe vetertje die ik in m’n haar had geknoopt…

Helemaal pumped up na de warming-up moesten we onverwachts nog een kwartier wachten. In die tussentijd had Arie Boomsma nog een kort interview met Eva Simons, maar eerlijk gezegd stond ik daar niet op te wachten (meerdere om me heen trouwens ook niet). Vervolgens gaven ze ook nog vage instructies voor het startschot. Maar het duurde lang voordat dat startschot kwam. Ik voelde me als een onrustige racepony, klaar om te gaan.

The race
“3, 2, 1, GO!”, riep Eva Simons  en daar ging de eerste stroom onder het podium door. Cleopatra startte naast me. Je zag alleen maar lichten. “Niet te snel starten”, ging er door mijn hoofd. Ik had namelijk een raceplan bedacht aangezien ik niet optimaal voorbereid was voor de tien kilometer. Na mijn laatste wedstrijd, de Zandvoort Circuit Run van twaalf kilomter, ben ik door een knieblessure niet meer tot de tien kilometer gekomen.

Mijn verste afstand tot nu toe had ik vier dagen voor We Own The Night gelopen, zeven kilometer. Die liep ik als test op een rustig tempo. Ik was niet vermoeid na die run en bedacht dat ik dan tien kilometer ook in een rustig tempo kon uitlopen. Met toch een beetje trots wou ik de wedstrijd in het uur lopen. Andere keren als ik rustig tot de tien kilometer opbouw kom ik namelijk altijd rond die tijd uit, zonder intervaltraining en andere trainingsmethodes. Doel pace: 6:00 minuten per kilometer. En als het gaat en ik voel me goed: langzaam versnellen na vijf kilomter.

Uit het Olympisch Stadion liepen we door de straten richting het Vondelpark. Er waren wat autodrempels op de weg, gelukkig had dit geen effect op mijn knie. Mensen van de Nike-organisatie stonden over het hele parcours aan de kant met lichtstokken (ja stokken, bijna stammen). Ineens zag ik een soort lichtgevend halve maanvormig object, ‘1’ stond er op. Mooi, de eerste kilometer zit er al op. Ik keek op mijn app en zag dat ik sneller ging dan ik gepland had. Anyways ik ging door. Ik weet niet of het de warming-up was of gewoon de spanning maar ik wou alleen maar vooruit.

Bij kilometer twee liepen we het Vondelpark in. Ineens staan er drie mannen op verhogingen, zonder shirt, van die gespierde. Bijna bodybuilders. Een van de meisjes voor me raakt de buik van één van de jongens aan. WTF did I just saw. Oké niet over nadenken. Ik krijg het gevoel dat ik moet plassen. Godverdomme, ik zie wel Dixies staan maar wil niet. Het is warm, benauwd, en gelukkig staat er bij het laatste stuk in het Vondelpark een waterpost. Een paar slokjes en hatsee de rest over m’n hoofd. I don’t have to look pretty.

De route leidt ons via het Museumplein lang het Rijksmuseum. Een lekkermakertje want daar gaan we later onderdoor. Ik kon niet wachten. Via de Albert Cuijp kwamen we later uit bij het Marie Heinekenplein. Ergens in dat stuk ging Cleopatra lopen en was ik haar kwijt. Voor mijn gevoel moesten we al rond de vijf kilometer zijn maar ik zag nergens een lichtgevend kilometerpunt. “Ik voel me goed”, dacht ik nog, “maar ik blijf even doorgaan op dit tempo.” Aan de linkerkant rees het Rijksmuseum op. Aan beide kanten van de weg naast het fietspad dat onder het Rijksmuseum doorgaat, stonden mensen. Ik keek nog snel links en rechts of ik Thomas zag staan, but no. Hup, de tunnel in. Waarom weet ik niet, maar het was vet. Aan het eind stond een groepje fotografen achter elkaar foto’s te flitsen.

Aan de andere kant rees een podium op met licht, muziek én een grote zes, KILOMETER ZES. Op het podium stond een bandje te spelen. De zangeres riep tussendoor aanmoedigende teksten. Licht, muziek en ik kreeg weer een adrenaline kick, tot kilomter zeven. Want daar, o daar speelden ontmoedigende gedachten op: “Je bent van maart tot nu niet verder gekomen dan zeven kilomter, he? Die heb je vier dagen geleden voor het eerst gelopen, he? Nu gaat het beginnen hoor. Dit wordt afzien.”

Niet alleen gedachtes, maar mijn huid gaf ook signalen af. Een burning blister op mijn rechtervoet popte op. Maar het ergste was the burning sensation tussen mijn dijen. Hell no, een schuurplek, de burn, ter hoogte van de broekspijpjes van mijn short. No wonder met al dat gezweet. Bij de laatste waterpost in het Vondelpark gooide ik nog wat water over m’n hoofd. Drinken lukte niet. De pacer voor 55 minuten haalde me in. “Wat zie ik dat goed? Huh, dan haal ik mijn doel!” De toeschouwers in het Vondelpark en erna zorgden er voor dat ik doorging. Een aantal high fives beantwoorde ik. Let’s do this!

Kilometer negen kwam in zicht. Niet denken dat je er al bijna bent. Maar dat doe je dan toch. Een stukje liep ik naast een ander meisje die het zwaar had. We moedigden elkaar aan en ik ging weer verder. Het laatste stuk kronkelde door de straatjes rond het Olympisch Stadion. In de verte hoorde ik trommels en gejuicht. Daar stonden de crews van Patta Running Team en de Running Junkies. Confetti, armen in de lucht. De finish was in zicht. “Wacht eens even… de pacer voor 1:00:00 heb ik niet gezien!” Het laatste stukje kon ik nog versnellen. Stap. Over de finish.

The finish
Mijn app feliciteert me met een record. Whut, what? 58:14!? Warm, m’n hoofd zweet, het komt er nu uit. Adem in en uit, alle standjes langs, kokoswater, water, goodiebag, RACE MEDAL/NECKLACE van de Boyscouts, nog meer kokoswater, selfies. Facebookbericht van Thomas: “Ik kan je online volgen. Ik zie dat je op de helft bent, je gaat goed, je komt onder het uur uit!” Ja! Wow. E-mail Nike, andere tijd dan mijn app 59:37. Who cares!? Onder het uur, dat was het doel. Ernesto bellen. WC. WC. Ik maakte een chaotisch rondje. Cleopatra kwam ik weer tegen. We gingen naar de WC. Alles plakt. Maar weer: Who cares!? Toch gaan we op de foto bij de stand van Vogue. Het was leuk, massaal, adrenaline en het voelde top. Volgend jaar weer!

De weg terug bespaar ik je. Uiteindelijk was ik om 3:00 uur terug in Zaandam. Ernesto was voor me wakker gebleven en had een kopje thee gezet voor me. Douchen en lekker slapen. Eén van de betere slaapjes de la vida.

 

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Hardlopen

2 Reacties op “Adrenaline, light, action: 10km door Amsterdam

  1. Caroline

    Wat een leuk verslagje en gefeliciteerd met je tijd :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s